Był sobie król

Był sobie paź

i była też królewna

żyli wśród róż

nie znali burz

rzecz najzupełniej pewna

Kochał ją król

kochał ją paź

kochali ją oboje

i ona ich kochała też

kochali się we troje 



Lecz srogi los

okrutna śmierć

w udziale im przypadła

króla zjadł pies

pazia zjadł kot

królewnę myszka zjadła

Lecz żeby ci

nie było żal

dziecino ukochana

z cukru był król

z piernika paź

królewna z marcepana.
























Czas upływa, lat przybywa,

bądźmy szczerzy.

Już nie spojrzy na mnie

junior, ni harcerzyk.

Ale nie jest źle, póki co,

bo się jeszcze chce śpiewać choć

czas umyka i nie wnika,

łże psychika.

Nie u wszystkich taka mocna,

jak u byka.

Odliczając dni, brzydko klniesz,

lat przybywa i pytań też.

Jaka będzie dalsza wersja życiorysu,

i czy będzie ów życiorys wart opisu.

Każdy wrak czuje brak,

głowa, jak pusty bak,

z panienkami też już nie tak. 



Komuś broda nie chce rosnąć,

jak należy.

Tak to bywa, gdy się zbyt

wysoko mierzy.

Ale nie jest źle, póki co,

bo się jeszcze chce śpiewać choć,

z perspektywy bardziej śmieszy,

a mniej boli.

Czas używa raczej cukru, niźli soli.

Niby nie jest źle, póki co,

bo się jeszcze chce wierzyć w to,

że najlepsze jeszcze będzie,

że przed Tobą, że nie minie i

nie przejdzie mimo, obok.

Znowu masz nowy frak.

Głowa, jak pełny bak,

i panienka znów mówi tak.



Czas upływa, lat przybywa,

bądźmy szczerzy.

Już nie spojrzy na mnie

junior, ni harcerzyk.

Każdy wrak czuje brak,

głowa, jak pusty bak,

z panienkami też już nie tak.



Czas upływa, lat przybywa,

bądźmy szczerzy.

Już nie spojrzy na mnie

junior, ni harcerzyk.



Czas upływa, lat przybywa...