Był sobie król

Był sobie paź

i była też królewna

żyli wśród róż

nie znali burz

rzecz najzupełniej pewna

Kochał ją król

kochał ją paź

kochali ją oboje

i ona ich kochała też

kochali się we troje 



Lecz srogi los

okrutna śmierć

w udziale im przypadła

króla zjadł pies

pazia zjadł kot

królewnę myszka zjadła

Lecz żeby ci

nie było żal

dziecino ukochana

z cukru był król

z piernika paź

królewna z marcepana.
























Znowu cię budzik gna, jak bat

I wykipiało mleko

A Karaiby - niech to szlag!

Jednako wciąż daleko 



Do tego klepią w tej Ti-Vi

Że w Rio - ach, tam żyją!

Że robią dym, aż piekło drży

i co noc - pierwsza miłość!



A tutaj tylko mróz i śnieg

Lecz wrze sarmacka krew

I już po chwili gnasz, jak zbieg - 

W dwudziesty pierwszy wiek!



Bo już Karnawał!

A co tam jakieś Rio!

Damy takiego czadu, że

Że w piekle się nie śniło!



Bo już Karnawał!

Zróbmy z parkietu przecier!

Zatańczmy Panu, bo nam dał

Świeżutkie Tysiąclecie!



Więc dziękuj niebu za ten fart

I tańcz, choć kipi mleko

A Karaiby - niech to szlag

I tak nam nie uciekną



I niech się w zdrowiu darzy nam

I dusza z duszą brata

Aż pan Popiołek w bramie z chmur

Szepnie - no, koniec świata



Bo już Karnawał...