Pytają przy deserze 

i u piekielnych bram. 

Co nam ten rok zabierze 

a co daruje nam? 



Kobieta grzechy pierze 

a Bóg zamyka kran. 

Co nam ten rok zabierze 

a co daruje nam? 



Zielonej stratosferze 

przybyło kilka plam. 

Co nam ten rok zabierze 

a co daruje nam? 



Czernieją miejskie wieże

nie widać pan czy cham. 

Co nam ten rok zabierze 

a co daruje nam? 



Rogata młodość znika,

nadchodzi szary czas.

nieczęsto już muzyka

do tańca budzi nas. 



Już pokolenie młode

dobiera nowy ton

i jutro pójdzie w szkodę

u boku nowych żon...



Robimy się jak skała,

każdy jest w nocy sam.

Co nam ten rok zabierze 

a co daruje nam? 



Za nasze polskie życie, 

za takie, jakie jest, 

wypijmy wódki łyczek 

z domieszką cichych łez... 

Wypijmy wódki łyczek 

z domieszką cichych łez... 
























Kiedy księżyc przyświeca blado,   

idąc niebem na skos,

wtedy zjawia się Desperado,

by srogi wyzwać los, 

gwiazdy płyną srebrną armadą, 

świetlisty sypią kurz,

lecz nie patrzy w nie Desperado,

cel wybrał już... 



Ajajajaj, ajajaja...

bo Desperado cel wybrał już.



Rzucił precz nadzieję daremną,

lękom się śmieje w nos...



Gwiazda Desperado jest ciemna,   

spod ciemnej gwiazdy los, 

i nie patrzy w świat Desperado,

jak mierny, bierny widz, 

bo się rządzi jedną zasadą: 

wszystko, lub nic.



Ajajajaj, ajajajaj,

on ma zasadę: wszystko lub nic! 



Płynie przez ponure odmęty,   

nieświadom skał i raf, 

Desperado - święty, przeklęty,

zdany na losu traf. 

Desperado, Igrzysko Boże, 

wśród zmierzchu krwawych łun,

pożałuje go kiedyś może,

siedem gitary strun...



Ajajajaj, ajajajaj, 

wspomni go siedem gitary strun. 



Czemuś Desperado mi bliski,   

bo ja, normalna rzecz, 

mówię w życiu: nic, albo wszystko,

a konwenansom precz,

kiedy księżyc prześwieca blado, 

na pożegnanie dnia,

śpiewam Ci - dalej walcz Desperado,

bo ty to ja



Ajajajaj, ajajajaj,

walcz Desperado, bo ty to ja!