Zmarłe konie w cyrku straszą, gdy zapada noc

Popatrz, jak areną biegnie cień

Byłem piękny, byłem młody, śpiewa nocny koń

Resztę mej urody zmyje dzień.



Póki macie siebie, ciebie

Szklankę nocy, kromkę dnia

To orkiestra jeszcze w sercach gra.



Póki jadą jeszcze wozy

Pośród czarnych łąk

To się w końcu zawsze znajdzie port.



Póki jeszcze żadna bujda

Nie zatruła wam dusz

Nie zabraknie dla was słodkich róż.



Póki świecą światła rampy

I choć został jeden widz

To do szczęścia nie potrzeba nic.



Nocą słychać w cyrku hałas pękających serc

Znowu ktoś cyrkówkę kocha mniej...

Rano zmiecie stare serca pracowity stróż

I przeminie echo śpiewki tej.



Póki macie siebie, ciebie...
























Znowu cię budzik gna, jak bat

I wykipiało mleko

A Karaiby - niech to szlag!

Jednako wciąż daleko 



Do tego klepią w tej Ti-Vi

Że w Rio - ach, tam żyją!

Że robią dym, aż piekło drży

i co noc - pierwsza miłość!



A tutaj tylko mróz i śnieg

Lecz wrze sarmacka krew

I już po chwili gnasz, jak zbieg - 

W dwudziesty pierwszy wiek!



Bo już Karnawał!

A co tam jakieś Rio!

Damy takiego czadu, że

Że w piekle się nie śniło!



Bo już Karnawał!

Zróbmy z parkietu przecier!

Zatańczmy Panu, bo nam dał

Świeżutkie Tysiąclecie!



Więc dziękuj niebu za ten fart

I tańcz, choć kipi mleko

A Karaiby - niech to szlag

I tak nam nie uciekną



I niech się w zdrowiu darzy nam

I dusza z duszą brata

Aż pan Popiołek w bramie z chmur

Szepnie - no, koniec świata



Bo już Karnawał...