Za chwilę wszystko się skończy

Za chwilę zgaszą światło

Trzeba szybko pogadać z sobą

Czy było warto

Trzeba jeszcze zbobrować szuflady

I wlać naftę do suchych lamp

Trzeba jeszcze z Tuwimem pogadać

Pora spać

Trzeba komuś powiedzieć: kochałam

Zaprosić do cichej zadumy

Trzeba jeszcze naparzyć herbaty

Nic nie umiem

Trzeba jeszcze spojrzeć na siebie

I potańczyć wśród starych szmat

Trzeba jeszcze polubić siebie

Nie wiem jak

Bo to wszystko nie było naprawdę

Bo to wszystko mgłą wilgotnej ciszy

Łza której nigdy nie ujrzysz

Łza której śpiew usłyszysz

Za chwilę wszystko się skończy

Za chwilę zgaszą światło

Trzeba szybko pogadać z sobą

Czy było warto



Warto...warto...warto!
























Kiedy księżyc przyświeca blado,   

idąc niebem na skos,

wtedy zjawia się Desperado,

by srogi wyzwać los, 

gwiazdy płyną srebrną armadą, 

świetlisty sypią kurz,

lecz nie patrzy w nie Desperado,

cel wybrał już... 



Ajajajaj, ajajaja...

bo Desperado cel wybrał już.



Rzucił precz nadzieję daremną,

lękom się śmieje w nos...



Gwiazda Desperado jest ciemna,   

spod ciemnej gwiazdy los, 

i nie patrzy w świat Desperado,

jak mierny, bierny widz, 

bo się rządzi jedną zasadą: 

wszystko, lub nic.



Ajajajaj, ajajajaj,

on ma zasadę: wszystko lub nic! 



Płynie przez ponure odmęty,   

nieświadom skał i raf, 

Desperado - święty, przeklęty,

zdany na losu traf. 

Desperado, Igrzysko Boże, 

wśród zmierzchu krwawych łun,

pożałuje go kiedyś może,

siedem gitary strun...



Ajajajaj, ajajajaj, 

wspomni go siedem gitary strun. 



Czemuś Desperado mi bliski,   

bo ja, normalna rzecz, 

mówię w życiu: nic, albo wszystko,

a konwenansom precz,

kiedy księżyc prześwieca blado, 

na pożegnanie dnia,

śpiewam Ci - dalej walcz Desperado,

bo ty to ja



Ajajajaj, ajajajaj,

walcz Desperado, bo ty to ja!