Tyle miał nam dać, że aż brakło tchu

Nasz świat, nasz brat, nasz król

A za oknem szadź, popłuczyny snu

I strach i krach, i ból



Gdy nadzieje w pył

Jak skrzydełko ćmy - starte,

Czy wystarczy sił

By odegnać łzy żartem.



Człowiek, człowiek

To brzmi dumnie gdy w trumnie

Lecz nim minie brzmi w trzcinie

człowiek - numer buta, marszruta, imię

Lwem nie będziesz

Choćbyś z diabłem

Był w zmowie wolny

Ale klatkę masz w sobie

W sercu, w duszy, w głowie

I słowie człowiek.



Dzieci poszły precz, starzy idą w piach

I bunt i czas się bać

Życie ładna rzecz, a najbardziej w snach,

Więc grunt to mieć gdzie spać



Myśli naszych kruk

Przy niebieskim siadł tronie,

Jeśli nie daj Bóg

Boga nie ma tam - to koniec.



Człowiek, człowiek...
























Znowu cię budzik gna, jak bat

I wykipiało mleko

A Karaiby - niech to szlag!

Jednako wciąż daleko 



Do tego klepią w tej Ti-Vi

Że w Rio - ach, tam żyją!

Że robią dym, aż piekło drży

i co noc - pierwsza miłość!



A tutaj tylko mróz i śnieg

Lecz wrze sarmacka krew

I już po chwili gnasz, jak zbieg - 

W dwudziesty pierwszy wiek!



Bo już Karnawał!

A co tam jakieś Rio!

Damy takiego czadu, że

Że w piekle się nie śniło!



Bo już Karnawał!

Zróbmy z parkietu przecier!

Zatańczmy Panu, bo nam dał

Świeżutkie Tysiąclecie!



Więc dziękuj niebu za ten fart

I tańcz, choć kipi mleko

A Karaiby - niech to szlag

I tak nam nie uciekną



I niech się w zdrowiu darzy nam

I dusza z duszą brata

Aż pan Popiołek w bramie z chmur

Szepnie - no, koniec świata



Bo już Karnawał...