Tyle miał nam dać, że aż brakło tchu

Nasz świat, nasz brat, nasz król

A za oknem szadź, popłuczyny snu

I strach i krach, i ból



Gdy nadzieje w pył

Jak skrzydełko ćmy - starte,

Czy wystarczy sił

By odegnać łzy żartem.



Człowiek, człowiek

To brzmi dumnie gdy w trumnie

Lecz nim minie brzmi w trzcinie

człowiek - numer buta, marszruta, imię

Lwem nie będziesz

Choćbyś z diabłem

Był w zmowie wolny

Ale klatkę masz w sobie

W sercu, w duszy, w głowie

I słowie człowiek.



Dzieci poszły precz, starzy idą w piach

I bunt i czas się bać

Życie ładna rzecz, a najbardziej w snach,

Więc grunt to mieć gdzie spać



Myśli naszych kruk

Przy niebieskim siadł tronie,

Jeśli nie daj Bóg

Boga nie ma tam - to koniec.



Człowiek, człowiek...
























Bandanamera, napadła banda na mera

u jubilera, napadła banda na mera. 



Wzruszeni, wzburzeni szczerze, 

wam kablujemy po drutach, 

depesze o naszym merze, 

który sie kochał w biżutach. 



I kiedy w ubiegły wtorek, 

do jubilera niósł worek. 



Bandanamera, napadła banda na mera 

u jubilera, napadła banda na mera.



Interpol ręce umywa, 

Herbapol biedny mer łyka,

gangsterów banda złośliwa,

wciąż przed pościgiem umyka, 

mer nam podupadł ze zdrowiem,

miasto jest w strachu albowiem



Bandanamera, napadła banda na mera, 

łapta ją tera, panowie łapta ją tera.