Minął sierpień, minął wrzesień.

Znów październik i ta jesień

Rozpostarła melancholii mglisty woal.

Nie żałuję letnich dzionków,

Róż, poziomek i skowronków.

Lecz jednego, jedynego jest mi żal. 



Addio, pomidory!

Addio, ulubione

Słoneczka zachodzące

Za mój zimowy stół!

Nadchodzą znów wieczory

Sałatki nie jedzonej,

Tęsknoty dojmującej

l łzy przełkniętej wpół.

To cóż, że jeść ja będę zupy i tomaty,

Gdy pomnę wciąż wasz świeży miąższ

W te witaminy przebogaty.



Addio, pomidory!

Addio, utracone!

Przez długie złe miesiące

Wasz zapach będę czuła.



Owszem była i dziewczyna,

l miłości pajęczyna,

Co oplotła drżący dwukwiat naszych ciał.

Porwał dziewczę zdrady poryw

l zabrała pomidory

Te ostatnie com schowane przed nią miał.



Addio, pomidory!

Addio, ulubione

Słoneczka zachodzące

Za mój zimowy stół!

Nadchodzą znów wieczory

Sałatki nie jedzonej,

Tęsknoty dojmującej

l łzy przełkniętej wpół.

To cóż, że jeść ja będę zupy i tomaty,

Gdy pomnę wciąż wasz świeży miąższ

W te witaminy przebogaty.



Addio, pomidory!

Addio, utracone!

Przez długie złe miesiące

Wasz zapach będę czuła.
























Był sobie król

Był sobie paź

i była też królewna

żyli wśród róż

nie znali burz

rzecz najzupełniej pewna

Kochał ją król

kochał ją paź

kochali ją oboje

i ona ich kochała też

kochali się we troje 



Lecz srogi los

okrutna śmierć

w udziale im przypadła

króla zjadł pies

pazia zjadł kot

królewnę myszka zjadła

Lecz żeby ci

nie było żal

dziecino ukochana

z cukru był król

z piernika paź

królewna z marcepana.