Minął sierpień, minął wrzesień.

Znów październik i ta jesień

Rozpostarła melancholii mglisty woal.

Nie żałuję letnich dzionków,

Róż, poziomek i skowronków.

Lecz jednego, jedynego jest mi żal. 



Addio, pomidory!

Addio, ulubione

SÅ‚oneczka zachodzÄ…ce

Za mój zimowy stół!

Nadchodzą znów wieczory

Sałatki nie jedzonej,

Tęsknoty dojmującej

l łzy przełkniętej wpół.

To cóż, że jeść ja będę zupy i tomaty,

Gdy pomnę wciąż wasz świeży miąższ

W te witaminy przebogaty.



Addio, pomidory!

Addio, utracone!

Przez długie złe miesiące

Wasz zapach będę czuła.



Owszem była i dziewczyna,

l miłości pajęczyna,

Co oplotła drżący dwukwiat naszych ciał.

Porwał dziewczę zdrady poryw

l zabrała pomidory

Te ostatnie com schowane przed nią miał.



Addio, pomidory!

Addio, ulubione

SÅ‚oneczka zachodzÄ…ce

Za mój zimowy stół!

Nadchodzą znów wieczory

Sałatki nie jedzonej,

Tęsknoty dojmującej

l łzy przełkniętej wpół.

To cóż, że jeść ja będę zupy i tomaty,

Gdy pomnę wciąż wasz świeży miąższ

W te witaminy przebogaty.



Addio, pomidory!

Addio, utracone!

Przez długie złe miesiące

Wasz zapach będę czuła.
























Polska deszczowa, ja czekam na ciebie

Na mieście ludzie mówili o cudzie

Tak rzadko słońce przez chmury się przedziera

Ja nie dbam o siebie

Na obiad chleb z herbatÄ…

Herbata chińska, masło wyborowe

A przy okazji śmierć krawatom 

Bujnie myślałam ostatnio o świecie

O tym deszczu o tobie i o twoich udach

I o miłości

I że bez niej nie udałoby się nam nic

Absolutnie nic

Noc deszczowa, ja czekam na ciebie

Na mieście ludzie mówili o cudzie

Jak można żyć bez powietrza, ja nie wiem

Kochany ja nie wiem

I takie okropne lato

I ty w potrzebie i ja tu nie wiem co

Nie wiem co poradzić na to

Bujnie myślałam ostatnio ...